Γεώργιος Γεωργαδάκης
Χειρουργός Γυναικολόγος – Μαιευτήρας
Ο χειρουργός γυναικολόγος-μαιευτήρας Γεώργιος Γεωργαδάκης, ευχαριστώντας τους διοργανωτές —τη Νίκη και το Ίδρυμα «Εὐγένιος Τζιμογιάννης»— παρουσίασε μια εισήγηση με αντικείμενο το «θαύμα της ανθρώπινης γονιμοποίησης», όπως είπε, ως δείκτη προσέγγισης στο ζήτημα των εκτρώσεων και των σύγχρονων γενετικών παρεμβάσεων. Ξεκίνησε παρουσιάζοντας εικόνες των πρωτοπλάστων σε αγιογραφική απεικόνιση, μικροσκοπική φωτογράφηση της γονιμοποίησης, και εμβρυοσκοπική εικόνα εμβρύου ηλικίας πέντε εβδομάδων.
Κεντρικό ερώτημα της ομιλίας ήταν το πότε αρχίζει κάθε ανθρώπινη ζωή, ζήτημα που, όπως τόνισε, αποκτά τεράστια ηθική, νομική και πολιτική σημασία ιδίως μετά την εφαρμογή της εξωσωματικής γονιμοποίησης τις τελευταίες σαράντα δεκαετίες και τη ραγδαία εξέλιξη της βιοτεχνολογίας και της γενετικής παρέμβασης. Ανέφερε ότι, ενώ η σύγχρονη επιστήμη τοποθετεί την αρχή της ανθρώπινης ζωής σε κάποιο σημείο μετά τη γονιμοποίηση του ωαρίου, ο ακριβής προσδιορισμός της στιγμής αυτής παραμένει δύσκολος, με ορισμένους βιολόγους της εξελικτικής βιολογίας να θεωρούν το ερώτημα ουσιαστικά κενό περιεχομένου. Επικαλέστηκε, ως αντίθετη επιστημονική τεκμηρίωση, τις εργασίες της Αμερικανίδας καθηγήτριας νευροβιολογίας και ανατομικής Maureen Condic (2008), τις οποίες χαρακτήρισε συμβατές με την πατερική ορθόδοξη διδασκαλία της εμψύχωσης «ἐξ ἄκρας συλλήψεως».
Στη συνέχεια περιέγραψε αναλυτικά τη βιολογία της γονιμοποίησης: τη σπερματογένεση στους όρχεις και την ωρίμανση στην επιδιδυμίδα, την ωογένεση και το απόθεμα ωαρίων (ωογόνια) με το οποίο εφοδιάζεται κάθε θηλυκό έμβρυο ήδη κατά τη διάπλαση των ωοθηκών του, τη διαδρομή των σπερματοζωαρίων προς τις σάλπιγγες με τη βοήθεια ορμονών, και τη συνάντηση των γαμετών που καταλήγει στη δημιουργία του ζυγώτη —του πρώτου κυττάρου του νέου οργανισμού, με διπλασιασμένο πλέον αριθμό χρωμοσωμάτων. Χαρακτήρισε όλη αυτή τη διαδικασία απόδειξη της «συμπληρωματικότητας» των δύο φύλων στην αναπαραγωγή.
Σε ένα σημείο της εισήγησής του, ο κ. Γεωργαδάκης διατύπωσε, με δική του ευθύνη ως ιατρός, τον ισχυρισμό ότι πρόσφατες επιστημονικές μελέτες —τις οποίες παρουσίασε ως δημοσιευμένες και αναμφισβήτητες— καταδεικνύουν πως τα εμβόλια mRNA κατά της Covid-19, λόγω τοξικότητας της πρωτεΐνης-άκανθας, συγκεντρώνονται επιλεκτικά στις ωοθήκες νεαρών κοριτσιών και καταστρέφουν ανεπανόρθωτα μέρος του αποθέματος ωαρίων τους, με αποτέλεσμα να αναμένεται στο μέλλον αυξημένη εμφάνιση πρώιμης εμμηνόπαυσης και προβλημάτων γονιμότητας σε αυτές τις γυναίκες. Πρόκειται για προσωπική εκτίμηση του ομιλητή, η οποία δεν τεκμηριώνεται από την επικρατούσα διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία περί ασφάλειας των εμβολίων mRNA.
Επιστρέφοντας στην περιγραφή της γονιμοποίησης, ανέλυσε τα στάδια διέλευσης του σπερματοζωαρίου μέσα από τον ακτινωτό στέφανο και τη διαφανή ζώνη του ωαρίου, έως τη σύντηξη των δύο κυτταρικών μεμβρανών —το σημείο, όπως είπε, όπου «παύει να είναι το σπερματοζωάριο σπερματοζωάριο, παύει να είναι το ωάριο ωάριο» και δημιουργείται η πρώιμη μορφή του ζυγώτη, με διάρκεια «ζωής» περίπου 30 ωρών πριν από την πρώτη κυτταρική διαίρεση. Υποστήριξε ότι τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα στηρίζουν το συμπέρασμα πως ο ζυγώτης είναι ήδη ένας αυτοτελής ανθρώπινος οργανισμός, και πως η ζωή κάθε νέου ανθρώπου ξεκινά τη στιγμή αυτή της σύλληψης —όχι στη μεταγενέστερη «συγκαμία» (τη διάσπαση των δύο προπυρήνων και την ανάμειξη του γενετικού υλικού), την οποία μια μερίδα επιστημόνων επιχειρεί, κατά την άποψή του, να παρουσιάσει ως πραγματική αφετηρία της ζωής για λόγους που ο ίδιος χαρακτήρισε «ευνόητους».
Για να τεκμηριώσει οπτικά την περιγραφή του, προέβαλε σύντομο βίντεο μικροσκοπικής καταγραφής της γονιμοποίησης, δείχνοντας τη διαδρομή των σπερματοζωαρίων μέσα από τον τράχηλο και τη μήτρα προς τη σάλπιγγα, την είσοδο ενός σπερματοζωαρίου στο ωάριο και, στο τέλος, τη διάσπαση των δύο προπυρήνων.
Ο ομιλητής στάθηκε κριτικά απέναντι σε επιστήμονες που, όπως είπε, δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι ένα μονήρες κύτταρο μπορεί να χαρακτηριστεί ανθρώπινο ον, και αντ’ αυτού επιχειρούν να μετατοπίσουν τη συζήτηση από το «πότε αρχίζει η ζωή» στο «πότε η ζωή αποκτά αξία», επικαλούμενοι κριτήρια όπως τα δικαιώματα, η αξία ή η «προσωπικότητα» του εμβρύου, τα οποία θεωρεί ότι αποκτώνται, κατ’ αυτούς, αργότερα. Αναφέρθηκε επίσης στο ζήτημα της εμψύχωσης, επικαλούμενος χωρίο του προφήτη Ιερεμία, από το οποίο, όπως είπε, προκύπτει ότι η εμψύχωση είναι πιθανό να συμπίπτει με τη στιγμή της σύλληψης —ενότητα ψυχής και σώματος, βιολογικής και πνευματικής δημιουργίας.
Συνοψίζοντας τη θέση του, υποστήριξε ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος από την αρχή, με δική του μοναδική γενετική ταυτότητα, δικαίωμα να ολοκληρώσει την ανάπτυξή του, και ότι κάθε ανθρώπινο έμβρυο συνιστά πλήρη ψυχοσωματική οντότητα. Έθεσε το ρητορικό ερώτημα: αν οι γυναίκες διεκδικούν την άμβλωση ως δικό τους δικαίωμα, «πού είναι τα δικαιώματα του παιδιού, του εμβρύου;». Ευχαρίστησε τον καθηγητή Κωνσταντίνο Καρακατσάνη για τη δωρεά του βιβλίου «Οι αμβλώσεις: η εσχάτη ανομία», που περιλαμβανόταν στον φάκελο των συνέδρων, σημειώνοντας ότι η εισήγησή του θα βοηθούσε στην κατανόησή του.
Έκλεισε την ομιλία του με τα συμπεράσματα ότι το ανθρώπινο έμβρυο ενός κυττάρου σχηματίζεται από τη στιγμή της σύντηξης των κυτταροπλασματικών μεμβρανών των δύο γενετικών κυττάρων, ότι η ικανότητα περαιτέρω ανάπτυξης αποτελεί καθοριστικό γνώρισμα κάθε ανθρώπινου οργανισμού από την αρχή της ζωής του, και ότι, κατά την άποψή του, οι ηθικές θέσεις που αρνούνται την προσωπικότητα του ανθρώπινου εμβρύου σε οποιοδήποτε στάδιο είναι «λογικά ασυνεπείς και επιστημονικά εσφαλμένες». Έκλεισε σημειώνοντας πως η λεπτομερής γνώση του πότε ακριβώς αρχίζει η ανθρώπινη ζωή αποτελεί προϋπόθεση για την ορθή αντιμετώπιση των βιοηθικών διλημμάτων της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, και πως το «θαυμαστό γεγονός» της γονιμοποίησης αποδεικνύει τη συμπληρωματικότητα των αναπαραγωγικών συστημάτων άνδρα και γυναίκας.
[Άρθρο βασισμένο σε αποδελτίωση της ομιλίας του Γεωργίου Γεωργαδάκη στην ημερίδα του Κ.Ε.Μ.Ε. «Εὐγένιος Τζιμογιάννης», με τίτλο «Τὸ θαῦμα τῆς ἀνθρώπινης γονιμοποίησης». Οι επιστημονικοί και ιατρικοί ισχυρισμοί που αναφέρονται αποδίδονται στον ίδιο τον ομιλητή.]
