Δημήτριος Νατσιός — Πρόεδρος του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ
Στην εναρκτήρια ομιλία της ημερίδας, ο Δημήτριος Νατσιός ξεκίνησε με έναν προσωπικό φόρο τιμής στον Ευγένιο Τζημογιάννη, τον άνθρωπο που έδωσε το όνομά του στο ίδρυμα διοργάνωσης, θυμίζοντας τη φιλότιμη και θυσιαστική στάση ζωής που τον χαρακτήριζε και που, κατά τον ομιλητή, παραμένει ζωντανή σε όσους συνεχίζουν το έργο του.
Μια ιστορική υποψηφιότητα
Ο Νατσιός αναφέρθηκε με έμφαση στην πρόταση του κινήματος ΝΙΚΗ να υποστηρίξει για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Κυριακού, Έλληνα Βορειοηπειρώτη, ορθόδοξο χριστιανό. Χαρακτήρισε την επιλογή αυτή ιστορική, καθώς αποτελεί την πρώτη φορά, ύστερα από 111 χρόνια από τον διαμελισμό της Ηπείρου, που τιμάται με αυτόν τον τρόπο ο αγώνας και η θυσία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Σχολίασε επικριτικά τις εναλλακτικές κομματικές υποψηφιότητες, τονίζοντας ότι η δική του παράταξη επέλεξε να αναδείξει ένα πρόσωπο που εκφράζει τις διαχρονικές αξίες του γένους και όχι σκοπιμότητες της στιγμής.
Τρεις φωνές του Φεβρουαρίου
Αντλώντας από τρεις μεγάλες μορφές που «εκοιμήθησαν» τον μήνα Φεβρουάριο, ο ομιλητής συνέθεσε μία παρακαταθήκη για την εθνική παιδεία. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σε ομιλία του προς μαθητές το 1838, είχε συμβουλεύσει ότι η μόρφωση δεν πρέπει να γίνεται εργαλείο ατομικού συμφέροντος, αλλά να υπηρετεί το κοινό καλό, μέσα από την ενότητα και την ομοφροσύνη των Ελλήνων. Ο Διονύσιος Σολωμός, σε επιστολή του προς τον Τερτσέτη το 1842, μιλούσε προφητικά για τη βαθιά διαφθορά της εποχής και την ανάγκη μιας εθνικής, ηθικής αναγέννησης μέσα από την παιδεία. Ο Κωστής Παλαμάς, τέλος, στις αρχές του 20ού αιώνα, συνέδεε την στρατιωτική ισχύ της χώρας με την προηγούμενη ύπαρξη μιας γνήσιας εθνικής παιδείας.
«Παιδιά και Παιδεία»
Ο Νατσιός παρουσίασε το σύνθημα του κινήματος ΝΙΚΗ «παιδιά και παιδεία» ως απάντηση στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, συνδέοντάς το με την ανάγκη να σταματήσει αυτό που αποκάλεσε αλλοτρίωση των μαθητών μέσα στις σχολικές αίθουσες και να επανέλθει μια παιδεία με εθνικό πρόσημο, αντί μιας εκπαίδευσης αποκομμένης από την ιστορική ταυτότητα του τόπου.
Η Βόρειος Ήπειρος δεν ξεχνιέται
Έκλεισε αναφερόμενος στο έργο του μακαριστού Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού, και του διαδόχου του Ανδρέα, ως φρουρών της ελληνικής συνέχειας στη Βόρειο Ήπειρο. Μοιράστηκε προσωπική εμπειρία από πρόσφατη επίσκεψή του σε ελληνικό σχολείο στο Αργυρόκαστρο, όπου εντυπωσιάστηκε από την τάξη, το ήθος και τη χαρά των μαθητών — εικόνα που, όπως είπε, του γεννά ελπίδα για ανάσταση. Έκλεισε την ομιλία του με μια έκκληση επιστροφής στις ρίζες, παρομοιάζοντας τον ελληνισμό με τον άσωτο υιό που καλείται να ξαναβρεί τον δρόμο προς το πατρικό σπίτι.
